Rooie Willem bij (v/h) Koekenbier
(Uit de roman Mijn liefde is scharlakenrood van Meurs A.M., onlangs gepresenteerd bij Schimmelpennink, Weteringschans)
Zijn communisten geen mensen? Willem loopt over de Vijzelgracht naar de Pijp, naar huis. Maar hoe dichter hij bij huis komt, hoe moeilijker hij het ermee heeft. Normaal kan hij nog uren blijven lezen op zijn kamertje, maar nu staat zijn hoofd daar niet naar. Hij loopt door naar Koekenbier, daar zullen nog wel wat mensen zijn blijven hangen, al is het sluitingstijd geweest. Veel zin om te praten heeft hij niet, als hij nog maar even rustig een pilsje kan drinken. Aan de bar staan nog drie mannen, aan de tafeltjes zit niemand meer, Willem gaat aan een tafeltje zitten. De ober is als altijd keurig in zwart pak met wit overhemd en strik in dit geval, het had van Willem ook een stropdas mogen zijn, zelf heeft hij er nog nooit een gedragen. Maar ze beginnen meteen over wat hij wel draagt, de grote Mao-speld op zijn borst. Misschien is het omdat hij niet bij ze komt staan en zo duidelijk afgezonderd aan het tafeltje is gaan zitten. Dat lijkt een bewuste daad.
“Laat me met rust,” zegt Willem zonder naar ze te kijken, “ik heb het gehad voor vandaag.” Hij zou verstandiger zijn dan Marx en zich niet tot een duel laten uitdagen. “En ook zal ik me niet in de schulden steken,” zegt hij half hardop. “Wat zegt u?” zegt een van de drie mannen aan de bar. “Niks,” zegt Willem. “Ober, nog een pils alstublieft, en geef die lui er ook een en zeg dat ze met rust laten, ik heb er hard voor moeten werken.”
“Ben je communist?” zegt er een.
“Hij is van de Chinese kant,” zegt de ober, “dat is wat anders dan de gewone communistische partij, en hij wil met rust worden gelaten.”
“Wat mankeert er aan de communistische partij?” zegt de man.
“Niks,” zegt de ober, “maar hij is daar gewoon niet van.” Het is even stil, de mannen hebben zich weer naar de bar gedraaid. Willem drinkt zijn bier. Opeens zegt hij: ”Zijn communisten soms geen mensen?” Ze draaien zich weer om, maar Willem staart naar zijn glas en lijkt in zichzelf te praten. “Als er bij de Berlijnse muur eentje wordt neergeschoten of als in China een verkrachter een flinke straf krijgt, staan hier de Telegraaf, Veronica en de Tros op hun achterste benen. Maar wat te zeggen van de Russische revolutie tegen de tsaren, nog familie van ons koningshuis weetjewel, toen er honderdduizenden bolsjewiki werden afgemaakt? Of van de twintig miljoen Russen die vielen in de strijd tegen het fascisme. En waren niet overal de communisten vooraan in de strijd tegen de nazi’s, ook hier? En zijn er door de reactionaire kliek van Soeharto met steun van de CIA niet 700.000 communisten vermoord? En verdedigen de Vietcong niet al jaren hun land en volk, eerst tegen de Fransen en nu tegen de grootste communistenvreters, de Amerikanen? Waar zijn die schijnheilige verdedigers van het menselijk leven, die pacifisten, pastoors en dominees, als het om het leven van een communist gaat! Waar zijn de socialisten, waar is de communistische partij, is een wethouderszetel belangrijker? Zevenhonderdduizend broeders zijn er afgemaakt en niemand doet iets! Maar het zijn de arbeiders die het zullen moeten doen, de arbeidersklasse, met de echte communisten voorop. Och, krijgen jullie allemaal de klere!“
Hij legt een briefje van 10 gulden op het tafeltje en gaat zonder iemand aan te kijken de deur uit. Hij denkt: ik moet hier iets over schrijven in de volgende Rode Jeugdkrant.
“’t Is toch een soort echte communist,” zegt de man aan de bar. “Mijn ouwe kon zich die dingen ook zo geweldig aantrekken. Dat zijn niet de kwaaisten. Dat zit erin of dat zit er niet in”
