“Het was een pure aanslag, hij wilde me dood hebben”
Door Daniel Sinke
VLISSINGEN- Nu ze naar Amsterdam is gevlucht, durft ze haar verhaal wel te doen, anoniem dat wel. Eva* is 43 jaar en woonde lange tijd in de *******straat in ******, vorige maand overleefde ze een moordaanslag door haar toenmalige man.
“Het was een mooie zomerdag, een temperatuurtje of 24”. Zoals altijd laat Eva haar hond vroeg uit, dat doet ze expres voordat haar man wakker is. “Ik heb het altijd goed met mijn man gehad” verteld de vrouw. “We wonen al een jaar of vijftien in deze straat, hij werkte in een garage, en ik ben altijd huisvrouw geweest. Het was altijd wel een pittig huwelijk, maar de laatste maanden was het een hel. We hadden elke dag ruzie, maar dan ging ik de hond uitlaten, of hij ging een stuk fietsen. Zodat wij allebei zonder ruzie naar bed konden gaan”
Nachtmerrie
Totdat het die bewuste maandagmiddag was. “Zoals altijd liet ik mijn hondje uit. We hadden die ochtend ruzie, en hij was gewoon met de auto naar zijn werk gegaan. Rond een uur of acht was ik weer thuis, en heb het hele huis schoongemaakt.
Als Eva die dag rond het middaguur nog een rondje gaat doen, en de hond meeneemt, gaat het volledig fout. “Ik was naar de bakker geweest, en stapte net de winkel uit om m'n hondje meetenemen en naar huis tegaan.” Op dat moment komt er een auto heel hard aanrijden.
“Ik had nog niks door, er wordt daar wel vaker hard gereden. Ik hoorde een klap, keek om en zag een auto de stoep op rijden en recht op me afkomen, die reed zeker vijftig kilometer per uur.”
“Ik dook als een gek weg, en de auto miste me op een millimeter, de auto kwam met een klap tegen een boom tot stilstand.” Eva begon heel hard te gillen. “Ik wist niet wat ik moest doen, die auto wilde me met opzet aanrijden, ja, wat moet je dan doen, ik verstond bevroren van angst.”
Onderzoek
De plaatselijke bakkers bellen meteen de politie, die met spoed aan komt rijden. “Ik had de bestuurder niet gezien, maar toen de politie arriveerde (omstanders hadden de bestuurder vastgehouden. Redactie) zag ik pas dat het me man was. Mijn man, toen ben ik ingestort.
Toen ik wakker werd lag ik in mijn eigen bed, en stonden er een 3tal agenten om mijn bed heen”
Dan stopt Eva met praten en kijkt stil naar beneden, het is duidelijk dat ze er nog moeite mee heeft. “Ach, weetje nu ben ik veilig, ik heb hier niks maar kan wel een nieuw leven beginnen”
Het ergste van alles is haar hondje, die was eigenlijk de enige waar zij alles tegen vertelde. “Ik mis hem zo erg. Maar ik had geen keus. Ik moest wel weg van hem, weg van hier, want hij weet niet waar ik ben. Dat is ook maar goed ook”
* Uit angst voor haar man is Eva een verzonnen naam. Ook de straat naam en de plaats is verwijderd.
EN is dit verhaal geheel waar?
zoals ik weet schrijft de hr sinke vaker op eer dat hij de waarheid achterhaald zoals bij het verhaal van de 4 jarige peuter die verdronken is in griekenland,dus ik lees dit met een korreltje zout.
wie weet misschien is t waar misschien maar half,je leest tenslotte maar 1 kant van het verhaal..
