24 uur op stap met Piet Paulusma
Piet Paulusma. Weerman van SBS 6. Bekende Nederlander. Ambassadeur van de Stichting Buurtlink. En nog veel meer. Maar wat doet zo’n man de hele dag? Hele hordes mensen menen het te weten en dat ziet er dan als volgt uit: Piet komt uit zijn bed wanneer hij er zin in heeft, googled een weerbericht bij elkaar en bedenkt zich waar hij vandaag zijn weerbericht eens op zal gaan nemen. Rijdt ergens heen, doet zijn ding en gaat weer naar huis. Einde werkdag. Een luizenleventje, zoals zoveel bekende Nederlanders dat hebben. Laat ik al deze mensen uit de droom helpen. Want het leven van de meest populaire weerman ziet er íets anders uit. Om u daar een enig inzicht in te geven liep ik 24 uur mee met Piet. Zet u schrap, ik hoop dat u het bij kunt houden, want we hebben te maken met een workaholic in het kwadraat…
Terwijl ik mezelf met sneltreinvaart in een intercity van Brabant naar Friesland begeef probeer ik alvast te bedenken hoe ik mijn verhaal op U over zal brengen. Ik heb daar ruimschoots de tijd voor want het duurt drie en een half uur voor ik de plaats van bestemming heb bereikt. Toch krijg ik het in die tijd nog niet bedacht. Op het station van Harlingen word ik afgehaald door Piet. ( Ik hoor U denken: Oh, niet door zijn privé-chauffeur?) Na een rondje Harlingen komen we aan bij zijn huis. De koffie loopt inmiddels, en nee die wordt niet geserveerd door personeel. Mijn bagage hoef ik niet zelf te verslepen - ‘wat heb je allemaal bij je voor 24 uur?’- dat doet deze gastvrije Fries voor mij. Daarmee is voor mij het eerste clichébeeld aan diggelen; niet alle Friezen zijn koel en afstandelijk. Het had wat dat betreft een Brabander kunnen zijn. Hoewel, lang niet alle Brabanders zijn zo gastvrij als men denkt, nog zo’n cliché. Na een bak koffie en een rondleiding door zijn veel te grote huis maak ik kennis met buurman Sietse. Het eerste wat me opvalt is dat ze geen Fries met elkaar spreken. Even ben ik in de waan dat ze dat uit beleefdheid niet doen, zodat ik hen kan volgen maar al gauw blijkt dat Harlingers hun eigen dialect hebben. Nog niet eens zo zeer een dialect, meer een accent. Met buurman Sietse heeft Piet dagelijks contact. Overdag even een bakje koffie en ‘s avonds – mits Piet enigszins op tijd thuis is- een goeie borrel. Het contact met zijn buren is belangrijk voor Piet. Hij heeft dus geen voorgekauwd praatje achter de hand wanneer hij als ambassadeur van Buurtlink naar buiten treedt en spreekt over de sociale cohesie die hij zo belangrijk vindt. Hij staat daar ook volledig achter. Niet vreemd overigens, want als bekende Nederlander is dit contact ook een van de weinige dingen waar Piet echt volledig zichzelf kan zijn en niet op zijn hoede hoeft te zijn voor verstopte camera’s die schaamteloos vastleggen hoe Piet eventueel zijn vrije tijd besteedt en eens lekker gek doet. Vandaar ook dat Piet’s weerkamer zo mogelijk wordt ‘verbouwd’ voor een gezellig (z)onderonsje . Quality time met zijn buurtjes.Maar zo laat is het nog niet. Daar kom ik nog wel op terug. Nu is het tijd om de weersverwachting bij te werken. Dat gebeurt meerdere keren per dag. Op de computer laat Piet me een ingewikkeld geheel van kringels en kronkels zien. Het is dat ik op de achtergrond de kaart van Europa herken, anders had het net zo goed de monitor van een echoscopist kunnen zijn. Met Nederland als kloppend hartje. Via de fax komen voortdurend diverse prognoses binnen van mensen die nauw met Piet samenwerken. Dit om een zo goed mogelijke weersvoorspelling te doen voor alle regionen. Alle gegevens worden verzameld en verwerkt en aan de hand daarvan voert Piet de uiteindelijke gegevens in die wij ‘s avonds op de buis te zien krijgen. Nou ja, uiteindelijke gegevens…terwijl we in de auto stappen om naar Tjerkwerd te rijden krijg ik diezelfde papieren en een pen in mijn handen gedrukt en worden de gegevens wederom aangepast. De minimumtemperatuur wordt in plaats van -1 tot -5 bijgesteld naar 0 tot -4 en de windsterkte in Twente zal in kracht toenemen tot 5 Bft. In tegenstelling tot de eerdere prognose van 4 Bft. Ook het kwik in Vlissingen loopt een graadje hoger op dan verwacht en voor de verwachtingen voor donderdag moet een klein vlokje sneeuw ingetekend worden. Het zijn in mijn ogen maar details, of ik nu twee of drie vlokjes sneeuw in beeld krijg. Mijn kinderen roepen al bij één vlokje ‘Máááám, het gaat sneeuwen’, want sneeuw is sneeuw. Maar dat zie ik kennelijk heel erg verkeerd. Het moet tot in de finesse. En dus schrijf ik me te pletter terwijl Piet dicteert met de telefoon aan zijn oor. Dus mensen, als het weerbericht in uw ogen deze week niet klopt dan komt dat door mij.
Handsfree bellen is er vandaag niet bij, want meneer is de puk code van zijn telefoon kwijt.( Staat op het doosje, en het doosje staat op de kast Piet!) In Tjerkwerd aangekomen staan de bewoners uit de Waltaweg al klaar voor opname. Piet neemt hier zijn weerbericht op in het kader van de Klimaat straat feesten. Een gesponsord item. Drijf-door-water-nat keren we een goed uur later huiswaarts. Maar niet voordat iedereen die dat wil met Piet op de foto is geweest en voordat er handtekeningen uitgedeeld zijn. Het weer was vanavond overigens gelijk aan Piet’s stopwoordje: Kwalitatief UitermateTeleurstellend. Terwijl we op zoek gaan naar een snackbar voor een patatje werken de cameramensen en de mensen van de montage op locatie nog even door. Even nog wat sfeerbeelden in de stromende regen maken, wachten tot de kortsluiting verholpen is vanwege volgelopen stekkerdoos, vlug alles monteren en dan kan het de uitzending in. Terug naar dat patatje. Slechte eetgewoonte van deze BN-er? Nee hoor. In dat opzicht heeft Piet een makkie. Eén van de weinige makkies die ik ontdekt heb overigens. Zijn ex-vrouw Joke kookt iedere dag voor Piet. Het contact met haar is bewonderenswaardig. Kijk, en dát lees je dan weer niet terug in de bladen. Een huwelijk kapot schrijven kunnen ze als geen ander, maar de mooie dingen zijn kennelijk niet interessant. Met Joke kreeg Piet vier prachtige kinderen die zij nog altijd met raad en daad samen, en in goed overleg, ter zijde staan en sturen. In dat opzicht is er dus nog altijd een beetje sprake van ‘het gezin Paulusma’. Ook doet Joke de administratie voor Piet. Dat kan in mijn ogen alleen maar goed gaan als er sprake is van wederzijds respect. En dat is er overduidelijk. Ben ik weer afgedwaald van dat patatje… dat hebben we in de auto opgegeten, vandaag dus geen prakje van Joke. En dat is mijn schuld, want ik heb toch nog iets meer uitleg nodig over hoe Piet werkt. Zo wordt mij dan duidelijk dat er inmiddels elf mensen werkzaam zijn voor Piet. Niet alleen mensen die zich bezig houden met alles wat er van boven komt, maar ook mensen die ervoor zorgen dat Piet heelhuids van A naar B gaat. Want voor de verre afstanden heeft Piet sinds kort een chauffeur, jawel. Toch die privé chauffeur! SBS is zuinig op de weerman. Autoritten van 3 uur heen en 3 uur terug zijn eerder regel dan uitzondering. Alleen de ritten dicht bij huis, zoals vandaag- rijdt Piet nog zelf. Het is inmiddels tegen negenen als we thuis in Harlingen arriveren. Een vroegertje noemt Piet dat. Voor de meeste mensen is dat volgens mij anderhalve werkdag. Even nadat we binnen zijn druppelt ook buurman Sietse weer binnen. Ook Thijs, de man van de montage heeft zijn werkdag er op zitten. Hij logeert bij Piet want voor de volgende dag staat er een vergadering met SBS op de agenda en die vindt voor de verandering eens plaats in Harlingen in plaats van in Amsterdam. Al het werk wordt even op zij geschoven.Letterlijk. Weerkaarten maken plaats voor ontspanning en daarbij hoort een goed biertje. (Ja, tappen kan íe ook al) Piet zegt na ieder pilsje dat dit de laatste zal zijn en dat hij vroeg naar bed gaat vanavond. Maar daarvoor is het al te laat, en dat weet hij zelf ook eigenlijk wel. Een paar uur later gaat buurman Sietse weer op huis aan en gaat het licht uit. Als ik de wekker op mijn telefoon instel realiseer ik me dat ik deze nacht zonder mijn kroost net zo weinig uur heb om te slapen als doorgaans thuis in Willemstad, want om kwart voor zes gaat Piet’s wekker en als je iemand 24 uur wil volgen moet je dat ook doen. Ik ga me niet laten kennen! Direct slapen kan ik niet, want ik lig al meteen te malen wat en hoe ik zal gaan schrijven. Piet niet. Die slaapt als een os. Hij is zo een man die gehypnotiseerd zou kunnen zijn door een mentalist uit de Nieuwe Uri Geller. Zeg “Slaap!” en hij slaapt nog echt ook! Maar als de wekker dan weer gaat is hij er ook meteen weer helemaal. Vliegt naar zijn badkamer, steekt z’n kop onder de kraan en duikt zijn weerkamer in. Ondertussen zet hij ook nog even een pot thee voordat hij zich verdiept in de satelietbeelden.Terwijl in mijn hoofd de laaghangende bewolking nog terrein wint is het in Piet’s hoofd al weer volledig opgeklaard. Nog geen twintig minuten later meldt de eerste radiozender zich.Kort daarna nog één, en nog één. Dat gaat zo een aantal uurtjes door. Maarliefst 15 keer per dag klinkt Piet’s stem door de ether om ons Nederlanders via de radio van het actuele weerbeeld te voorzien.
Het is half negen als er een vrolijk “Goeiemorgen” klinkt. En achter dat “Goeiemorgen” klinkt in één adem “Welterusten”. Het is Natascha die arriveert. Natascha werkt elke dag 4 uurtjes bij Piet. Terwijl hij steevast voor een uur terug zijn bed induikt (en accuut weer slaapt) stelt Natascha orde op zaken in de weerkamer. Het bureau krijgt een poetsbeurt en de post wordt bekeken en gesorteerd. De faxen die binnenkomen worden op een presenteerblaadje gelegd en de telefoon wordt vriendelijk opgenomen. Een lieve meid, die Natascha. Na een uur hoor ik het douchewater stromen en even later is Piet klaar voor een lange dag. Zijn ontbijt nuttigt hij achter zijn bureau, want het weer staat niet stil. Ondertussen krijg ik een ultieme shock te verwerken: Deze man heeft zelf zijn bed op gemaakt, laat geen kleding slingeren en droogt zelfs de douche na! (Ja dames, deze man bestáát!!) Ik kan het niet laten en vraag Natascha of dit een normale gang van zaken is… het antwoord is nog schokkender: “Ja, dat doet hij altijd hoor”…. Terwijl Piet even als alle andere 7 dagen per week zijn weerbericht opstelt gaat de telefoon voor de zoveelste keer. Dit keer is het Omrôp Fryslân, die even doorgeeft waar Piet over een half uurtje moet zijn om het weerbericht voor Friesland op te nemen. Nog snel een kop koffie en hup, in de auto. Tien minuten opnemen en weer terug naar huis. Dan wordt de mail bekeken en zoekt Piet tussen de 80 aanvragen die er per dag binnen komen een geschikte locatie uit om die avond zijn weerbericht op te nemen. De lijntjes worden uitgezet en de betreffende mailer geinformeerd. Piet komt er aan! En ondertussen nog even de voorspellingen bijwerken, een interviewtje afspreken en niet vergeten zijn zoon terug te bellen!
Tijd voor het overleg met SBS. Dat heeft de slimmerd gepland tijdens de lunchpauze. Er gaat geen enkele kostbare minuut verloren. De hele machine is in gang gezet, en die draait maar door en door en door en door. En dat al 12 jaar, 7 dagen per week. Al sinds het moment dat deze sympathieke weerman zijn management functie bij een groot telecom bedrijf opzij zette en de kans aangreep om van zijn hobby zijn beroep te maken. Geweldig natuurlijk als dat kan. Maar als ik zúlke dagen zou moeten maken voor die paar minuten radio en tv dan zou ik geloof ik iets anders zeggen tegen mijn baas zeggen dan…Oant Moarn!
Terwijl ik mezelf met sneltreinvaart in een intercity van Brabant naar Friesland begeef probeer ik alvast te bedenken hoe ik mijn verhaal op U over zal brengen. Ik heb daar ruimschoots de tijd voor want het duurt drie en een half uur voor ik de plaats van bestemming heb bereikt. Toch krijg ik het in die tijd nog niet bedacht. Op het station van Harlingen word ik afgehaald door Piet. ( Ik hoor U denken: Oh, niet door zijn privé-chauffeur?) Na een rondje Harlingen komen we aan bij zijn huis. De koffie loopt inmiddels, en nee die wordt niet geserveerd door personeel. Mijn bagage hoef ik niet zelf te verslepen - ‘wat heb je allemaal bij je voor 24 uur?’- dat doet deze gastvrije Fries voor mij. Daarmee is voor mij het eerste clichébeeld aan diggelen; niet alle Friezen zijn koel en afstandelijk. Het had wat dat betreft een Brabander kunnen zijn. Hoewel, lang niet alle Brabanders zijn zo gastvrij als men denkt, nog zo’n cliché. Na een bak koffie en een rondleiding door zijn veel te grote huis maak ik kennis met buurman Sietse. Het eerste wat me opvalt is dat ze geen Fries met elkaar spreken. Even ben ik in de waan dat ze dat uit beleefdheid niet doen, zodat ik hen kan volgen maar al gauw blijkt dat Harlingers hun eigen dialect hebben. Nog niet eens zo zeer een dialect, meer een accent. Met buurman Sietse heeft Piet dagelijks contact. Overdag even een bakje koffie en ‘s avonds – mits Piet enigszins op tijd thuis is- een goeie borrel. Het contact met zijn buren is belangrijk voor Piet. Hij heeft dus geen voorgekauwd praatje achter de hand wanneer hij als ambassadeur van Buurtlink naar buiten treedt en spreekt over de sociale cohesie die hij zo belangrijk vindt. Hij staat daar ook volledig achter. Niet vreemd overigens, want als bekende Nederlander is dit contact ook een van de weinige dingen waar Piet echt volledig zichzelf kan zijn en niet op zijn hoede hoeft te zijn voor verstopte camera’s die schaamteloos vastleggen hoe Piet eventueel zijn vrije tijd besteedt en eens lekker gek doet. Vandaar ook dat Piet’s weerkamer zo mogelijk wordt ‘verbouwd’ voor een gezellig (z)onderonsje . Quality time met zijn buurtjes.Maar zo laat is het nog niet. Daar kom ik nog wel op terug. Nu is het tijd om de weersverwachting bij te werken. Dat gebeurt meerdere keren per dag. Op de computer laat Piet me een ingewikkeld geheel van kringels en kronkels zien. Het is dat ik op de achtergrond de kaart van Europa herken, anders had het net zo goed de monitor van een echoscopist kunnen zijn. Met Nederland als kloppend hartje. Via de fax komen voortdurend diverse prognoses binnen van mensen die nauw met Piet samenwerken. Dit om een zo goed mogelijke weersvoorspelling te doen voor alle regionen. Alle gegevens worden verzameld en verwerkt en aan de hand daarvan voert Piet de uiteindelijke gegevens in die wij ‘s avonds op de buis te zien krijgen. Nou ja, uiteindelijke gegevens…terwijl we in de auto stappen om naar Tjerkwerd te rijden krijg ik diezelfde papieren en een pen in mijn handen gedrukt en worden de gegevens wederom aangepast. De minimumtemperatuur wordt in plaats van -1 tot -5 bijgesteld naar 0 tot -4 en de windsterkte in Twente zal in kracht toenemen tot 5 Bft. In tegenstelling tot de eerdere prognose van 4 Bft. Ook het kwik in Vlissingen loopt een graadje hoger op dan verwacht en voor de verwachtingen voor donderdag moet een klein vlokje sneeuw ingetekend worden. Het zijn in mijn ogen maar details, of ik nu twee of drie vlokjes sneeuw in beeld krijg. Mijn kinderen roepen al bij één vlokje ‘Máááám, het gaat sneeuwen’, want sneeuw is sneeuw. Maar dat zie ik kennelijk heel erg verkeerd. Het moet tot in de finesse. En dus schrijf ik me te pletter terwijl Piet dicteert met de telefoon aan zijn oor. Dus mensen, als het weerbericht in uw ogen deze week niet klopt dan komt dat door mij.
Handsfree bellen is er vandaag niet bij, want meneer is de puk code van zijn telefoon kwijt.( Staat op het doosje, en het doosje staat op de kast Piet!) In Tjerkwerd aangekomen staan de bewoners uit de Waltaweg al klaar voor opname. Piet neemt hier zijn weerbericht op in het kader van de Klimaat straat feesten. Een gesponsord item. Drijf-door-water-nat keren we een goed uur later huiswaarts. Maar niet voordat iedereen die dat wil met Piet op de foto is geweest en voordat er handtekeningen uitgedeeld zijn. Het weer was vanavond overigens gelijk aan Piet’s stopwoordje: Kwalitatief UitermateTeleurstellend. Terwijl we op zoek gaan naar een snackbar voor een patatje werken de cameramensen en de mensen van de montage op locatie nog even door. Even nog wat sfeerbeelden in de stromende regen maken, wachten tot de kortsluiting verholpen is vanwege volgelopen stekkerdoos, vlug alles monteren en dan kan het de uitzending in. Terug naar dat patatje. Slechte eetgewoonte van deze BN-er? Nee hoor. In dat opzicht heeft Piet een makkie. Eén van de weinige makkies die ik ontdekt heb overigens. Zijn ex-vrouw Joke kookt iedere dag voor Piet. Het contact met haar is bewonderenswaardig. Kijk, en dát lees je dan weer niet terug in de bladen. Een huwelijk kapot schrijven kunnen ze als geen ander, maar de mooie dingen zijn kennelijk niet interessant. Met Joke kreeg Piet vier prachtige kinderen die zij nog altijd met raad en daad samen, en in goed overleg, ter zijde staan en sturen. In dat opzicht is er dus nog altijd een beetje sprake van ‘het gezin Paulusma’. Ook doet Joke de administratie voor Piet. Dat kan in mijn ogen alleen maar goed gaan als er sprake is van wederzijds respect. En dat is er overduidelijk. Ben ik weer afgedwaald van dat patatje… dat hebben we in de auto opgegeten, vandaag dus geen prakje van Joke. En dat is mijn schuld, want ik heb toch nog iets meer uitleg nodig over hoe Piet werkt. Zo wordt mij dan duidelijk dat er inmiddels elf mensen werkzaam zijn voor Piet. Niet alleen mensen die zich bezig houden met alles wat er van boven komt, maar ook mensen die ervoor zorgen dat Piet heelhuids van A naar B gaat. Want voor de verre afstanden heeft Piet sinds kort een chauffeur, jawel. Toch die privé chauffeur! SBS is zuinig op de weerman. Autoritten van 3 uur heen en 3 uur terug zijn eerder regel dan uitzondering. Alleen de ritten dicht bij huis, zoals vandaag- rijdt Piet nog zelf. Het is inmiddels tegen negenen als we thuis in Harlingen arriveren. Een vroegertje noemt Piet dat. Voor de meeste mensen is dat volgens mij anderhalve werkdag. Even nadat we binnen zijn druppelt ook buurman Sietse weer binnen. Ook Thijs, de man van de montage heeft zijn werkdag er op zitten. Hij logeert bij Piet want voor de volgende dag staat er een vergadering met SBS op de agenda en die vindt voor de verandering eens plaats in Harlingen in plaats van in Amsterdam. Al het werk wordt even op zij geschoven.Letterlijk. Weerkaarten maken plaats voor ontspanning en daarbij hoort een goed biertje. (Ja, tappen kan íe ook al) Piet zegt na ieder pilsje dat dit de laatste zal zijn en dat hij vroeg naar bed gaat vanavond. Maar daarvoor is het al te laat, en dat weet hij zelf ook eigenlijk wel. Een paar uur later gaat buurman Sietse weer op huis aan en gaat het licht uit. Als ik de wekker op mijn telefoon instel realiseer ik me dat ik deze nacht zonder mijn kroost net zo weinig uur heb om te slapen als doorgaans thuis in Willemstad, want om kwart voor zes gaat Piet’s wekker en als je iemand 24 uur wil volgen moet je dat ook doen. Ik ga me niet laten kennen! Direct slapen kan ik niet, want ik lig al meteen te malen wat en hoe ik zal gaan schrijven. Piet niet. Die slaapt als een os. Hij is zo een man die gehypnotiseerd zou kunnen zijn door een mentalist uit de Nieuwe Uri Geller. Zeg “Slaap!” en hij slaapt nog echt ook! Maar als de wekker dan weer gaat is hij er ook meteen weer helemaal. Vliegt naar zijn badkamer, steekt z’n kop onder de kraan en duikt zijn weerkamer in. Ondertussen zet hij ook nog even een pot thee voordat hij zich verdiept in de satelietbeelden.Terwijl in mijn hoofd de laaghangende bewolking nog terrein wint is het in Piet’s hoofd al weer volledig opgeklaard. Nog geen twintig minuten later meldt de eerste radiozender zich.Kort daarna nog één, en nog één. Dat gaat zo een aantal uurtjes door. Maarliefst 15 keer per dag klinkt Piet’s stem door de ether om ons Nederlanders via de radio van het actuele weerbeeld te voorzien.
Het is half negen als er een vrolijk “Goeiemorgen” klinkt. En achter dat “Goeiemorgen” klinkt in één adem “Welterusten”. Het is Natascha die arriveert. Natascha werkt elke dag 4 uurtjes bij Piet. Terwijl hij steevast voor een uur terug zijn bed induikt (en accuut weer slaapt) stelt Natascha orde op zaken in de weerkamer. Het bureau krijgt een poetsbeurt en de post wordt bekeken en gesorteerd. De faxen die binnenkomen worden op een presenteerblaadje gelegd en de telefoon wordt vriendelijk opgenomen. Een lieve meid, die Natascha. Na een uur hoor ik het douchewater stromen en even later is Piet klaar voor een lange dag. Zijn ontbijt nuttigt hij achter zijn bureau, want het weer staat niet stil. Ondertussen krijg ik een ultieme shock te verwerken: Deze man heeft zelf zijn bed op gemaakt, laat geen kleding slingeren en droogt zelfs de douche na! (Ja dames, deze man bestáát!!) Ik kan het niet laten en vraag Natascha of dit een normale gang van zaken is… het antwoord is nog schokkender: “Ja, dat doet hij altijd hoor”…. Terwijl Piet even als alle andere 7 dagen per week zijn weerbericht opstelt gaat de telefoon voor de zoveelste keer. Dit keer is het Omrôp Fryslân, die even doorgeeft waar Piet over een half uurtje moet zijn om het weerbericht voor Friesland op te nemen. Nog snel een kop koffie en hup, in de auto. Tien minuten opnemen en weer terug naar huis. Dan wordt de mail bekeken en zoekt Piet tussen de 80 aanvragen die er per dag binnen komen een geschikte locatie uit om die avond zijn weerbericht op te nemen. De lijntjes worden uitgezet en de betreffende mailer geinformeerd. Piet komt er aan! En ondertussen nog even de voorspellingen bijwerken, een interviewtje afspreken en niet vergeten zijn zoon terug te bellen!
Tijd voor het overleg met SBS. Dat heeft de slimmerd gepland tijdens de lunchpauze. Er gaat geen enkele kostbare minuut verloren. De hele machine is in gang gezet, en die draait maar door en door en door en door. En dat al 12 jaar, 7 dagen per week. Al sinds het moment dat deze sympathieke weerman zijn management functie bij een groot telecom bedrijf opzij zette en de kans aangreep om van zijn hobby zijn beroep te maken. Geweldig natuurlijk als dat kan. Maar als ik zúlke dagen zou moeten maken voor die paar minuten radio en tv dan zou ik geloof ik iets anders zeggen tegen mijn baas zeggen dan…Oant Moarn!
Acher de schermen van Kids Top 20
De TROS brengt het enige echte muziekprogramma voor kids op de buis: Z@PP KIDS TOP 20. Deze top 20 is gebaseerd op een unieke hitlijst die kinderen van 6 tot 12 jaar zelf samenstellen door te stemmen via de Kids Top 20-website. Monique Smit presenteert het programma. Afgelopen week kon ik exclusief voor Buurtlink.nl een kijkje achter de schermen van dit programma nemen. Wie weet is de Kids Top 20 ook wel eens bij jullie in de buurt want ze reizen door heel Nederland om het programma op te nemen.
Het begon met een mailtje van een bevriende juf van de Julianaschool in Fijnaart. “De kids Top 20 komt bij ons op school, je komt toch wel even langs voor de krant?” Zo gaat dat wel vaker, want jullie weten wellicht dat ik nadat ik ongeveer een half jaar buurtlinker van Willemstad was ook voor een locale- en regionale krant verslagjes ben gaan schrijven. Dat is heel erg leuk werk, je komt nog eens ergens. Het toeval wilde dat toen ik op de school aankwam –inderdaad om een verslagje voor de krant te maken- een wel heel bekend koppie achter een groot fototoestel vandaan zag komen. Iemand die ik in geen tijden meer gezien of gesproken had, maar wie ik alleen nog wel eens een beetje volg via Hyves. Ed Eichhorn. Een varende fotograaf die - zo bleek al snel- in zijn vrije tijd de officieele persfoto’s maakt voor de Kids Top 20. Nu moet U weten dat Ed’s vader een fanatiek buurtlink-lezer is. Als ik hem bij mij in het stadje tegen kom op zijn fietsje stapt hij altijd even af en maakt een praatje. Hij weet precies welke berichten er elke dag zijn geplaatst en of er al weer nieuwe reacties op oudere berichten zijn gekomen. Práchtig vind ik dat. En dan opeens merk je dat de wereld heel klein is. Ed vroeg me of ik belangstelling had om een verslag voor buurtlink.nl te maken net zoals ik dat heb gedaan met Piet Paulusma. ( Kijk, door zo’n opmerking weet je dat er gebuurtlinkt wordt!)
Dat soort dingen zijn natuurlijk niet tegen dovemansoren gezegd. Snel bel ik mijn moeder of mijn jongste nog een poosje langer mag blijven en of zij de andere 3 koters tussen de middag op wil vangen. Gelukkig is dat nooit een probleem en kan ik dit soort leuke klussen er bij doen.
Het is een uurtje of tien als de Volendamse Monique Smit op de Julianaschool arriveert. Het produktieteam heeft er dan al een halve dag opzitten. Zij waren om al vroeg op locatie en kwamen tot de conclusie dat het aggregaat kapot was. Dikke stress, maar gelukkig op tijd opgelost. In de klas wordt begonnen met de eerste opnames. De kinderen zitten rustig te werken en dan komt Monique hen overvallen. Het moet een paar keer over, want met kinderen gaat het vrijwel nooit in één keer goed. Terwijl de kinderen hun schoolspullen aan de kant smijten en hun jassen laten hangen vertrekken ze ‘met zonder jas’ richting de sporthal. Daar is een dag eerder al een opnamestudio in elkaar gezet. Terwijl de kinderen daar naar toe lopen kleedt Monique zich om, om ook de tweede school te ‘overvallen’. Per draaidag worden er namelijk 2 uitzendingen opgenomen met leerlingen van 2 scholen die bij elkaar in de buurt staan. In dit geval is dat de Kennedyschool, eveneens in Fijnaart. En als ook die opname er op zit gaat Monique richting de sporthal. Eerst weer even omkleden natuurlijk want de kinderen van de eerste school zitten klaar, dus ook het eerste setje kleding moet weer aan. Nikki van de regie houdt alles nauwlettend in de gaten.
In de sporthal komt het team van de produktie nog een aantal boodschappen te kort. Omdat niemand een (S)Tom (S)Tom bij zich heeft om de plaatselijke supermarkt 200 meter verderop te kunnen vinden bied ik aan om even te gaan. Kan ik tenminste iets terug doen. Ik cross naar de winkel om een kwart liter melk. Ik wist niet eens dat ze die verkochten, ik denk alleen in multiverpakkingen want mijn gezin is goed voor 18 liter melk per week en dat zit dan in 12 kannen van anderhalve liter. Dit ieniemienie melkpakje is voor een rotgeintje met Fleur van de meidengroep Kus. Kus speelt in de film Limo die vanaf april in de bioscoop te zien is, en in deze aflevering van de Kids Top 20 komen ze daar iets over vertellen. Ook wordt er een Limo-kwisje gespeeld. Geblinddoekt moeten de meiden proeven en raden wat ze drinken. Fleur is de klos, die krijgt een slok melk. Bekijk de beelden zou ik zeggen, die vertellen meer dan ik met woorden kan beschrijven. Voordat KUS hun titelsong ‘Ik loop op de wolken’ kan zingen dwarrelt er eerst nog een wolk blushingpowder door de studio, want de visagiste moet er aan te pas komen om de make up bij te werken die is verpest door de blinddoeken. Wat een dikke laag make up overigens. Bij sommige mensen kun je je afvragen of het botoxen is mislukt als ze glimlachen maar zodra je met je toet op tv komt kun je er een plamuurmes bij vragen om het er na afloop allemaal weer af te bikken.
Na het optreden van KUS komen de 3 J’s de studio in. Jan Jaap en Jan. Het is even wachten tot alles weer op de juiste plaats staat en Jan begint in afwachting daarvan op zijn gitaar te pingelen. Kleine Stef van 8 jaar herkent het nummer en valt exact op tijd in met zingen. Het mannetje krijgt een aai over zijn verlegen bol. Als de set klaar is en de kinderen op hun plekje staan interviewt Monique haar Volendamse plaatsgenoten en hoe toepasselijk –alsof ze het aanvoelden dat Buurtlink over de vloer was- werd er ook gesproken over buren. Jan, - de Jan met het meeste haar zeg maar- woont naast Nick, welbekend van het duo Nick en Simon. Jan kan het goed vinden met zijn buurman, die geen last lijkt te hebben van zijn gezang onder de douche. Anderzijds kunnen ze ook geen burenoverlast van elkaar hebben want ze touren allebei het hele land door. De 3J’s zingen hun hit ‘Kamers van mijn hart’ en de kids zingen knetterhard mee. Niet hard genoeg naar de zin van de regie dus het moet even over. Ook het zwaaien met de armen gaat niet geheel soepel dus ook dat moet even opnieuw. Kinderen zijn gewillig, maar het moet wel leuk blijven. Een enkeling moppert in een hoekje. ‘Moet het nu nóg een keer?’ Tsja, niemand heeft zo’n eigen willetje als een regisseur jochie…
Uiteindelijk staat alles op band en kunnen de kinderen uitgelaten terug naar school. Van lesgeven zal vandaag niet veel meer terecht komen vrees ik. Alsof er een vat adrenaline is leeg gelopen, zo druk zijn ze door alle indrukken.
Na een korte maar goede lunch komt de tweede school de studio binnen. Met deze kinderen lijkt het allemaal iets gemakkelijker te gaan. Ze geven zich wat meer tot grote vreugde van de regie. De eerste gast die verwelkomd wordt is Maud. Zij vertelt kort iets over de musical Roodkapje waarmee ze momenteel langs de theaters tourt. Maud de titelsong van de animatiefilm Bolt ingezongen en dat nummer zingen de kinderen uit volle borst mee. Als het er bijna op staat begint de buurman van het lentezonnetje te profiteren, en gaat tuintegels zagen. Alarmfase rood, alle toeters en bellen gaan rinkelen. Ed de fotograaf is als eerste buiten om de buurman vriendelijk te vragen toch even te wachten met zagen. Gelukkig is de buurman bereid even te stoppen en kan Maud weer van voor af aan beginnen te ‘Janken tegen de maan’. De kids top 20 was dit keer te gast in Fijnaart, de woonplaats van onder andere Frans Bauer. Hoewel Frans niet in de hitlijst van de kinderen voorkomt wordt hij toch met luid applaus ontvangen. Hij komt een praatje maken, misschien wel om een visje uit te gooien om presentatrice Monique Smit te vangen voor zijn TV programma Bananasplit. Bij Frans blijf ik eigenlijk liever een beetje uit de buurt aangezien hij ook minder bekende Nederlanders in de maling neemt. Ik hoop dus maar dat het mobiele nummer wat hij me geeft geen grapje is. Begin april wordt de zanger van het levenslied aan zijn knie geopereerd (hij kan dan nie lope nie) en daarna is het twee weken verplicht rust houden. Althans, dat zegt hij nu…ik hoop maar dat het geen rotgeintje is en dat ik niet voor niets begin april op de stoep sta bij mijn oud-schoolgenoot voor een gezellige Buurtlink Babbel Wie weet kan ik hem strikken om ook ambassadeur van Buurtlink te worden!
Het begon met een mailtje van een bevriende juf van de Julianaschool in Fijnaart. “De kids Top 20 komt bij ons op school, je komt toch wel even langs voor de krant?” Zo gaat dat wel vaker, want jullie weten wellicht dat ik nadat ik ongeveer een half jaar buurtlinker van Willemstad was ook voor een locale- en regionale krant verslagjes ben gaan schrijven. Dat is heel erg leuk werk, je komt nog eens ergens. Het toeval wilde dat toen ik op de school aankwam –inderdaad om een verslagje voor de krant te maken- een wel heel bekend koppie achter een groot fototoestel vandaan zag komen. Iemand die ik in geen tijden meer gezien of gesproken had, maar wie ik alleen nog wel eens een beetje volg via Hyves. Ed Eichhorn. Een varende fotograaf die - zo bleek al snel- in zijn vrije tijd de officieele persfoto’s maakt voor de Kids Top 20. Nu moet U weten dat Ed’s vader een fanatiek buurtlink-lezer is. Als ik hem bij mij in het stadje tegen kom op zijn fietsje stapt hij altijd even af en maakt een praatje. Hij weet precies welke berichten er elke dag zijn geplaatst en of er al weer nieuwe reacties op oudere berichten zijn gekomen. Práchtig vind ik dat. En dan opeens merk je dat de wereld heel klein is. Ed vroeg me of ik belangstelling had om een verslag voor buurtlink.nl te maken net zoals ik dat heb gedaan met Piet Paulusma. ( Kijk, door zo’n opmerking weet je dat er gebuurtlinkt wordt!)
Dat soort dingen zijn natuurlijk niet tegen dovemansoren gezegd. Snel bel ik mijn moeder of mijn jongste nog een poosje langer mag blijven en of zij de andere 3 koters tussen de middag op wil vangen. Gelukkig is dat nooit een probleem en kan ik dit soort leuke klussen er bij doen.
Het is een uurtje of tien als de Volendamse Monique Smit op de Julianaschool arriveert. Het produktieteam heeft er dan al een halve dag opzitten. Zij waren om al vroeg op locatie en kwamen tot de conclusie dat het aggregaat kapot was. Dikke stress, maar gelukkig op tijd opgelost. In de klas wordt begonnen met de eerste opnames. De kinderen zitten rustig te werken en dan komt Monique hen overvallen. Het moet een paar keer over, want met kinderen gaat het vrijwel nooit in één keer goed. Terwijl de kinderen hun schoolspullen aan de kant smijten en hun jassen laten hangen vertrekken ze ‘met zonder jas’ richting de sporthal. Daar is een dag eerder al een opnamestudio in elkaar gezet. Terwijl de kinderen daar naar toe lopen kleedt Monique zich om, om ook de tweede school te ‘overvallen’. Per draaidag worden er namelijk 2 uitzendingen opgenomen met leerlingen van 2 scholen die bij elkaar in de buurt staan. In dit geval is dat de Kennedyschool, eveneens in Fijnaart. En als ook die opname er op zit gaat Monique richting de sporthal. Eerst weer even omkleden natuurlijk want de kinderen van de eerste school zitten klaar, dus ook het eerste setje kleding moet weer aan. Nikki van de regie houdt alles nauwlettend in de gaten.
In de sporthal komt het team van de produktie nog een aantal boodschappen te kort. Omdat niemand een (S)Tom (S)Tom bij zich heeft om de plaatselijke supermarkt 200 meter verderop te kunnen vinden bied ik aan om even te gaan. Kan ik tenminste iets terug doen. Ik cross naar de winkel om een kwart liter melk. Ik wist niet eens dat ze die verkochten, ik denk alleen in multiverpakkingen want mijn gezin is goed voor 18 liter melk per week en dat zit dan in 12 kannen van anderhalve liter. Dit ieniemienie melkpakje is voor een rotgeintje met Fleur van de meidengroep Kus. Kus speelt in de film Limo die vanaf april in de bioscoop te zien is, en in deze aflevering van de Kids Top 20 komen ze daar iets over vertellen. Ook wordt er een Limo-kwisje gespeeld. Geblinddoekt moeten de meiden proeven en raden wat ze drinken. Fleur is de klos, die krijgt een slok melk. Bekijk de beelden zou ik zeggen, die vertellen meer dan ik met woorden kan beschrijven. Voordat KUS hun titelsong ‘Ik loop op de wolken’ kan zingen dwarrelt er eerst nog een wolk blushingpowder door de studio, want de visagiste moet er aan te pas komen om de make up bij te werken die is verpest door de blinddoeken. Wat een dikke laag make up overigens. Bij sommige mensen kun je je afvragen of het botoxen is mislukt als ze glimlachen maar zodra je met je toet op tv komt kun je er een plamuurmes bij vragen om het er na afloop allemaal weer af te bikken.
Na het optreden van KUS komen de 3 J’s de studio in. Jan Jaap en Jan. Het is even wachten tot alles weer op de juiste plaats staat en Jan begint in afwachting daarvan op zijn gitaar te pingelen. Kleine Stef van 8 jaar herkent het nummer en valt exact op tijd in met zingen. Het mannetje krijgt een aai over zijn verlegen bol. Als de set klaar is en de kinderen op hun plekje staan interviewt Monique haar Volendamse plaatsgenoten en hoe toepasselijk –alsof ze het aanvoelden dat Buurtlink over de vloer was- werd er ook gesproken over buren. Jan, - de Jan met het meeste haar zeg maar- woont naast Nick, welbekend van het duo Nick en Simon. Jan kan het goed vinden met zijn buurman, die geen last lijkt te hebben van zijn gezang onder de douche. Anderzijds kunnen ze ook geen burenoverlast van elkaar hebben want ze touren allebei het hele land door. De 3J’s zingen hun hit ‘Kamers van mijn hart’ en de kids zingen knetterhard mee. Niet hard genoeg naar de zin van de regie dus het moet even over. Ook het zwaaien met de armen gaat niet geheel soepel dus ook dat moet even opnieuw. Kinderen zijn gewillig, maar het moet wel leuk blijven. Een enkeling moppert in een hoekje. ‘Moet het nu nóg een keer?’ Tsja, niemand heeft zo’n eigen willetje als een regisseur jochie…
Uiteindelijk staat alles op band en kunnen de kinderen uitgelaten terug naar school. Van lesgeven zal vandaag niet veel meer terecht komen vrees ik. Alsof er een vat adrenaline is leeg gelopen, zo druk zijn ze door alle indrukken.
Na een korte maar goede lunch komt de tweede school de studio binnen. Met deze kinderen lijkt het allemaal iets gemakkelijker te gaan. Ze geven zich wat meer tot grote vreugde van de regie. De eerste gast die verwelkomd wordt is Maud. Zij vertelt kort iets over de musical Roodkapje waarmee ze momenteel langs de theaters tourt. Maud de titelsong van de animatiefilm Bolt ingezongen en dat nummer zingen de kinderen uit volle borst mee. Als het er bijna op staat begint de buurman van het lentezonnetje te profiteren, en gaat tuintegels zagen. Alarmfase rood, alle toeters en bellen gaan rinkelen. Ed de fotograaf is als eerste buiten om de buurman vriendelijk te vragen toch even te wachten met zagen. Gelukkig is de buurman bereid even te stoppen en kan Maud weer van voor af aan beginnen te ‘Janken tegen de maan’. De kids top 20 was dit keer te gast in Fijnaart, de woonplaats van onder andere Frans Bauer. Hoewel Frans niet in de hitlijst van de kinderen voorkomt wordt hij toch met luid applaus ontvangen. Hij komt een praatje maken, misschien wel om een visje uit te gooien om presentatrice Monique Smit te vangen voor zijn TV programma Bananasplit. Bij Frans blijf ik eigenlijk liever een beetje uit de buurt aangezien hij ook minder bekende Nederlanders in de maling neemt. Ik hoop dus maar dat het mobiele nummer wat hij me geeft geen grapje is. Begin april wordt de zanger van het levenslied aan zijn knie geopereerd (hij kan dan nie lope nie) en daarna is het twee weken verplicht rust houden. Althans, dat zegt hij nu…ik hoop maar dat het geen rotgeintje is en dat ik niet voor niets begin april op de stoep sta bij mijn oud-schoolgenoot voor een gezellige Buurtlink Babbel Wie weet kan ik hem strikken om ook ambassadeur van Buurtlink te worden!