Buurtlink
Maak een keuze uit wat je wilt toevoegen
Stel buurtgenoten op de hoogte van activiteiten aankondigingen en evenementen
Heb je spullen te koop, gratis op te halen of ben je naar iets op zoek
Deel beelden uit de buurt van je favoriete plekken, monumenten of bezienswaardigheden
Deel verhalen uit de buurt over evenementen, historie of bijzondere bewoners
Roep de buurt op om een mening te geven of een stelling, klacht, opinies of meldingen
Schakel je buurtgenoten in voor hulp bij verloren voorwerpen, huishoudelijke zaken of klusjes
Ga een gesprek aan met je buurtgenoten
1. Plaats jouw kalender in de buurt
2. Waar vindt het plaats?

Het bericht wordt geplaatst in alle buurten binnen een straal van 10km

1. Plaats jouw vraag of aanbod in de buurt
2. Wat is de locatie?

Het bericht wordt geplaatst in alle buurten binnen een straal van 10km

1. Deel je foto of video
1. Vertel je verhaal
1. Deel je oproep met de buurt
1. Deel je hulpvraag met de buurt
2. Plaats het in de buurt
1. Stuur een bericht aan je buren
2. Plaats het in de buurt
Thumb 11990374 892415774161545 4083462674493919424 n

Verhalen / Ervaringen van

WAAROM GAAN ER RONDOM DE KERST DINGEN ANDERS DAN ANDERS

WAAROM GAAN ER RONDOM DE KERST DINGEN ANDERS DAN ANDERS.
door: Jan Breukel
Het was vandaag 23 december 1952,de kerst stond voor de deur ,dat was aan de buiten temperatuur goed te merken, de noordoosten wind joeg met vinnige vlagen om de paar kleine arbeiderswoningen die onder aan de dijk stonden .Dit was niet het weer wat mensen naar buiten lokte, overal zag je rook uit de schoorstenen komen.
Binnen, ja binnen was het warm en gezellig, moeders waren met hun kinderen in de weer om de kerst versierselen in gereedheid te brengen. Dit gebeurde even simpel als doeltreffend er werd een grote aardappel door het midden gesneden, daar werd een gaatje in gemaakt ter grote van de kaars die er in moest komen en het geheel werd af gemaakt met rood crêpe papier, en wat dennentakjes en dat was dat Voor de hele woning werden er een stuk of tien van die dingen gemaakt. En ieder kind kreeg zijn eigen aardappel met kaars, naast zijn of haar bordje, tijdens de kerstmaaltijden
Dit volstond, een kerstboom! Echt niet daar waren de woningen te klein voor ,en wat betaalde je wel niet voor zo,n ding, Nee geen kerstboom, een kerstboom stond er in de kerk op het kerstfeest van de zondagschool, en dat was genoeg.
Ook de kleine Johannes, door zijn ouders in de wandelgangen (Hannes) genoemd. Hannes zat ook met zijn beide broertjes te prutsen aan de kerstversierselen. Met zijn 12 jaar voelde hij zich eigenlijk wel wat te oud voor deze bezigheid, er waren andere dingen die hij veel belangrijker vond. Maar ja.
Daarom was hij er met zijn hoofd niet zo bij, een n.o.wind wilde zeggen dat de wind op zijn kant van de rivier stond en dat er wel eens van alles aan zou kunnen spoelen, mooie planken hij zag het al voor zich .
Hij zei tegen zijn moeder, ik denk dat ik nog even naar de rivier ga, kijken of er nog wat drijft.Zou je dat nou wel doen Hannes, het is zo koud buiten.
Hannes was niet om te praten en vertrok, wel warm aan gekleed, want daar had zijn moeder wel gelijk in het was verschrikkelijk koud.
Hij sprong op zijn fiets en kwam langs de woning van de ouwe Petrus. Ook hier rookte de schoorsteen
Petrus was geen vriend van de kleine Hannes.Petrus en Hannes hadden nl gemeenschappelijke belangen.
En die belangen waren de rivier of liever wat er was te vinden aan de oevers van rivier. Nou was Petrus al weer een paar jaar met pensioen en daar was niks mis mee. Het zij hem gegund.
Maar de kleine Hannes ging nog dagelijks naar de school en moest het dus hebben van de tijd die over was als hij uit school kwam. En dan was de ouwe Petrus hem alweer voor geweest, en viste Hannes voor de zoveelste keer weer achter het net, lagen de mooie planken al weer bij Petrus achter op het erf
Maar vandaag had hij het idee dat het voor Petrus wel eens wat te koud zou kunnen zijn, hij keek nog even voor de zekerheid of de speciale kruiwagen van de ouwe baas nog bij huis stond en dat was een tegenvaller, de kruiwagen was weg.
Toch liet Hannes zich door deze tegenslag niet uit het veld slaan en toog vol goede moed naar de waterkant. De rit naar de rivier was niet zover, hooguit tien minuten. De fiets onder aan de dijk tegen het hek gezet en snel kijken of er nog wat was te vinden.
Het eerste stuk leverde niet veel op alleen maar smerig teerhout, wel zag Hannes dat het water aan het opkomen was.
Maar daar kwam het haventje al in zicht.
Het haventje had hem al meerdere malen leuke vangsten op geleverd. De wandeling naar het haventje verliep vlot, tot op het moment dat hij korter bij het haventje kwam en opeens de Kruiwagen van de ouwe Petrus op de kant zag staan, maar er was geen Petrus te zien.
Waar zou die man zitten vroeg Hannes zich af.
Korter bij het haventje komend, zag hij op eens de ouwe man tussen het wrakhout in liggen hij lag op zijn rug en bewoog niet. Allemachtig dacht Hannes, zou die man een hartinfarct hebben gehad.
Snel liet Hannes zich van de glooiing afzakken, om te kijken of er nog wat te redden was.
De man lag op zijn rug, met zijn ogen wijd open, maar als de golven wat verder door liepen spoelde het water al om zijn voeten heen. Een lichte paniek maakte zich van de kleine Hannes meester, hoe moest de kleine jongen dit op gelost krijgen.Petrus woog misschien wel 70 of 80 kg en dat moest tegen de glooiing op uit het haventje worden getrokken.
Petrus, Petrus wat ben je aan het doen, de man mompelde wat, maar veel zinnigs kwam er niet. Petrus kan je lopen ,help eens een beetje mee,ik kan je alleen niet optillen, de man bleef mompelen en deed verder niets .Hij lag alleen maar een beetje vreemd naar de lucht testaren
Hannes begon steeds meer in paniek te raken, vooral met de achterliggende gedachten van dat op komende water.
Hij zakte op zijn knieën bij de Petrus neer zei hij tegen de ouwe man “Petrus ik ga proberen om je tegen de glooiing op te trekken, als ik je hier laat liggen verdrink je zeker.
Een beetje raar misschien maar de jongen gooide eerst de klompen van de oude man boven op de glooiing, zo dacht Hannes die zullen in ieder geval niet weg drijven.
En nou jij Petrus zei hij, hou je taai ik ga nou beginnen. Langzaam beetje voor beetje sleepte hij de man door het zand hogerop het haventje in daar lag het zand wat hoger en was de glooiing wat lager.
Zo was in eerste instantie het dreigende gevaar voor het opkomende water bezworen. Na even gerust te hebben en gevraagd hoe het met de ouwe man ging, wat ook geen resultaat had, de man bleef maar een beetje mompelen, maar verder kwam er niet zinnigs uit.
Hij was naast de oude man gaan zitten en hield zijn hand vast, hij leefde nog wel, maar hoe lang nog.De tranen biggelde het mannetje over de wangen, maar er moest wat gebeuren, als hij de man niet uit het haventje de kant opzou kunnen krijgen en de vloed zou zeker door zetten. Wat er toe zou leiden dat binnen kortste tijd het haventje vol met water zou staan.
Er was maar een mogelijkheid en dat was de man over de glooiing heen slepen en zo de kant op.
Ik weet ook niet hoe het anders moet dacht Hannes, als ik hem nou maar geen pijn doe. Ik weet het niet meer, het ventje snikte bijna van ellende, waarom moest hem dit nou toch treffen.
Maar al zijn arbeid was niet voor niets geweest. Hij kreeg de ouwe man uit het haventje, als je later al eens aan hem vroeg, hoe hij dat voor elkaar heeft gekregen, “zei hij altijd” ik weet niet meer hoe dat is gegaan, maar het leek of dat ik in eens over een reuzenkracht beschikte, anders snap ik ook niet hoe dat ik die man uit het haventje en op zijn eigen kruiwagen heb gekregen.
Maar ja hij was er nog lang niet, met de ouwe Petrus op de kruiwagen en met dat vrachtje nog eens een half uurtje wandelen, dat was een niet geringe opgave voor de kleine Hannes.
Gelukkig was er aan de dijk een oprit waarlangs hij boven op de dijk kon komen.
Toen werd het al een stuk gemakkelijker, als ik maar eenmaal op de straat ben, dan gaat het mij wel lukken dacht Hannes. Na iedere 50 meter kruien met de man was het weer even rusten. Maar het einde van de macabere rit kwam in zicht, de huizen waren in de verte al zichtbaar. Hannes kreeg steeds meer het idee dat het hem zou gaan lukken.
Lag de ouwe man gedurende het gehele avontuur min of meer bewegingloos en met gesloten ogen op de kruiwagen.
Op eens! Het leek echt wel een wonder zei Hannes. Doet die ouwe Petrus zijn ogen open, en vroeg aan mij, wat ben jij allemaal aan het doen kereltje.
Ik ben niets aan het doen zei Hannes, ik heb je uit het haventje gehaald.
Nou dan heb je mij nu wel ver genoeg gebracht zei Petrus, en voor de ogen van de verbouwereerde Hannes krabbelde de Ouwe man van zijn kruiwagen, duwde Hannes aan de kant en mompelde nog wat naar de jongen, of het goed of slecht was dat wist Hannes niet.
De ouwe baas ging er in een rap tempo vandoor, nog enigszins slingerend, maar hij liep, wat op zich al een wonder was vond Hannes. Hij liep nog wel even achter hem aan en trok aan zijn arm om te vragen of het echt wel ging, maar de oude man schudde de jongen een beetje nijdig van zich af en zei, ga maar naar huis met mij gaat wel weer
Eigenlijk wist de jongen niet goed wat hij van de ouwe man moest denken, het was zo iets raars en zo onwezenlijk.
Dacht hij net nog dat de ouwe Petrus wel eens dood zou kunnen gaan, en dan in ene dit, nee erg plaatsen kon hij het niet.
Vooruit maar dacht hij, het zal wel. Gelukkig leefde de man nog en voor Hannes ging het leven weer verder.
Laat ik mijn fiets maar eens ophalen dacht Hannes. Maar dacht hij, terwijl hij terug wandelde naar zijn fiets, ik denk toch dat er wel iets als een wonder is gebeurd.
Als ik thuis was gebleven en door was gegaan met het maken van kerstversierselen dan hadden we misschien voor het einde van het jaar wel een begrafenis gehad.Als ik niet naar de waterkant was gegaan, was die ouwe mopperpot zeker verdronken.
Of zou die ouwe man gewoon geluk hebben gehad, dat Hannes daar”toevallig”langs kwam!
Hannes heeft nog vele jaren lopen jutten langs de rivier, maar een dergelijke vondst heeft hij nooit meer mee gemaakt. Ook de ouwe Petrus kwam hij nog vaak tegen op zijn tochten sjokkend achter zijn kruiwagen, maar meer als een genadig knikje kon er niet af.
Ja, hoe gaat dat, houtjutters onder elkaar.
Maar jaren lang speelde dit verhaal door het hoofd van Hannes als het einde van het jaar naderde en hij weer vlak voor de kerstviering stond. Soms gebeuren er nog wel eens wondertjes! Hannes “Johan” tegenwoordig, zijn vrouw vindt dat wat netter klinken, kan het nog steeds na vertellen. En de ouwe Petrus, als ze voor die man na zijn overlijden, een standbeeld hadden willen oprichten, dan had zijn “speciale kruiwagen” waarmee hij jarenlang het hout van de rivier sleepte er zeker bij moeten staan.
Krabje

Reageer als eerste

Noord, Hilversum