Buurtlink
Maak een keuze uit wat je wilt toevoegen
Stel buurtgenoten op de hoogte van activiteiten aankondigingen en evenementen
Heb je spullen te koop, gratis op te halen of ben je naar iets op zoek
Deel beelden uit de buurt van je favoriete plekken, monumenten of bezienswaardigheden
Deel verhalen uit de buurt over evenementen, historie of bijzondere bewoners
Roep de buurt op om een mening te geven of een stelling, klacht, opinies of meldingen
Schakel je buurtgenoten in voor hulp bij verloren voorwerpen, huishoudelijke zaken of klusjes
Ga een gesprek aan met je buurtgenoten
1. Plaats jouw kalender in de buurt
2. Waar vindt het plaats?

Het bericht wordt geplaatst in alle buurten binnen een straal van 10km

1. Plaats jouw vraag of aanbod in de buurt
2. Wat is de locatie?

Het bericht wordt geplaatst in alle buurten binnen een straal van 10km

1. Deel je foto of video
1. Vertel je verhaal
1. Deel je oproep met de buurt
1. Deel je hulpvraag met de buurt
2. Plaats het in de buurt
1. Stuur een bericht aan je buren
2. Plaats het in de buurt
Thumb 2014%2bhenk

Verhalen / Fictie van

De Oude Schipper

Een gebogen figuur slentert langs de kade. Steunend op zijn stok tuurt hij weemoedig over de vrachtschepen en plezierjachten naar de horizon. Hij schuifelt naar en bankje toe en laat zich met een lichte zucht op de houten zitting zakken.
Voor hem ligt een binnenvaartschip, honderdtien meter lang. De stuurhut kan men hydraulisch omhoog en omlaag laten bewegen om een stand te zoeken, waarbij over de geladen containers gekeken kan worden. Bij het zien van dit vaartuig snuift hij even genietend de frisse havenlucht op.

In verleden tijden voer hij ook op zo’n schip. Niet zo modern, maar toch met een lengte van ruim tachtig meter. Samen met zijn vrouw stuurde hij zijn boot over rivieren en kanalen door geheel Europa. Overal vracht laden en lossen, geen opdracht was hem te veel. Toen ze nog jong waren, trouwden ze en kochten een vrachtschip. Hij als schipperszoon kende geen ander vak en zij als stadsmeisje was eenvoudig verliefd op hem. Met een beetje eigen geld en veel van de bank begonnen ze aan dit avontuur. Met hard werken en af en toe wat aflossen kwam het tot de koop van een nieuw boot. Groter en moderner en met nog meer geld van de bank.

Voor kinderen hadden ze geen tijd, want er moest gewerkt en afgelost worden. Helaas bleek, toen er toch een kinderwens kwam, dat zijn vrouw onvruchtbaar was en dat ze deze droom moesten vergeten.
Zij stortten zich op de vracht, kenden goede en slechte tijden, en probeerden de lening op hun vrachtschip zo ver mogelijk af te lossen, zodat er aan het einde van hun arbeidsleven een centje over zou blijven om de oude dag goed door te komen. In goede tijden werd redelijk afgelost, in mindere tijden werd de schuld weer groter.

Toen het moment aan brak, dat het schippersechtpaar van hun oude dag moesten gaan genieten, had de financiële crisis in gehele wereld toegeslagen en ook Nederland leed daar onder.
Er was geen vracht, er was geen geld.
Na de verkoop van hun boot, die door de recessie maar amper de helft opbracht dan hij in goede tijden waard was, gaf hen net genoeg geld om een bejaardenflatje in te richten. Zij moesten echter van hun AOW’tje leven, omdat de crisis hun spaarvarken, het vrachtschip, had opgeslokt.
Tot overmaat van ramp ging zijn vrouw dementeren en moest worden opgenomen. Definitief, achter gesloten deuren.
Gescheiden werden zij, voor het eerst sinds ze in het huwelijk traden. Altijd hadden ze samen gewerkt, samen gevaren, samen lief gehad.

Dat was voorbij!
Geen wet schreef voor, dat hij bij zijn vrouw kon blijven. Geen mogelijkheid om bij haar te wonen, ze te helpen verzorgen en ze bij het naar bed gaan de nachtkus te geven.
Zo was de zorg geregeld in het toch redelijk rijke Nederland.
De oude schipper zuchtte.
Hij stond op van het bankje, keek nog een keer over de haven heen en slofte richting zijn flatje.
Dat was zijn leven nu: ’s morgens een uurtje naar zijn vrouwtje, daarna naar de eetzaal van een opvangcentrum in de buurt en weer een uurtje naar zijn vrouw. Om vijf uur at hij in zijn eigen flat een boterham en slenterde daarna naar de haven.
Even de lucht opsnuiven van toen. Even eenzaam genieten van het water, waarop hij zijn hele leven vertoefd had. Dan naar huis om alleen zijn bed op te zoeken.
Dit was de beloning voor een leven van hard werken.
Dit was de afsluiting van zijn geluk.

© Henk M. van Oosterwijk

Lees ook: http://dizzie.nl/boek/mijn-jeugdherinneringen-9789082020304

Reageer als eerste

Centrum, Oosterhout