Buurtlink
Maak een keuze uit wat je wilt toevoegen
Stel buurtgenoten op de hoogte van activiteiten aankondigingen en evenementen
Heb je spullen te koop, gratis op te halen of ben je naar iets op zoek
Deel beelden uit de buurt van je favoriete plekken, monumenten of bezienswaardigheden
Deel verhalen uit de buurt over evenementen, historie of bijzondere bewoners
Roep de buurt op om een mening te geven of een stelling, klacht, opinies of meldingen
Schakel je buurtgenoten in voor hulp bij verloren voorwerpen, huishoudelijke zaken of klusjes
Ga een gesprek aan met je buurtgenoten
1. Plaats jouw kalender in de buurt
2. Waar vindt het plaats?

Het bericht wordt geplaatst in alle buurten binnen een straal van 10km

1. Plaats jouw vraag of aanbod in de buurt
2. Wat is de locatie?

Het bericht wordt geplaatst in alle buurten binnen een straal van 10km

1. Deel je foto of video
1. Vertel je verhaal
1. Deel je oproep met de buurt
1. Deel je hulpvraag met de buurt
2. Plaats het in de buurt
1. Stuur een bericht aan je buren
2. Plaats het in de buurt
Thumb 1394109

Verhalen / Ervaringen van

Drechtje spreekt…. een bijstandsuitkering: Big Brother is w

Vandaag: Drechtje’s spreekuur op het plein. Mensen drentelen op het plein, doen bood-schappen en bekenden staan met elkaar te keuvelen. Gezellig allemaal.
Een mevrouw komt aarzelend naar Drechtje toe. Zij wil haar iets vertellen, maar eigenlijk onder vier ogen. Drechtje neemt haar apart en vraagt wat er aan de hand is.

Met stijgende verbazing hoort Drechtje het relaas van de vrouw aan. Zij ‘geniet’ een bijstandsuitkering en moet daarvoor elke zes maanden op het gemeentehuis van Ouder-Amstel op de afdeling Sociale Zaken met haar administratie en bankafschriften komen, om te laten beoordelen of zij nog steeds recht heeft op haar uitkering. Dat vindt zij geen probleem, dat is nu eenmaal protocol en zij heeft niets te verbergen.

Een week later ontvangt zij van haar consulente voorzieningen een oproep (in verband met een rechtmatigheidsonderzoek) om op het gemeentehuis te verschijnen. Op het genoemde tijdstip stelt een dame zich voor en legitimeert zich: zij is van de Sociale Recherche (van de gemeente Amsterdam!) en spoort bijstandsfraude op. De vrouw wordt 2,5 uur doorgezaagd over haar bankafschriften en over haar inkomen (alleen bijstandsuitkering, huur- en zorgtoeslag). Ook wordt haar gevraagd wat zij exact in haar woning en kelderbox heeft staan. Of zij vermogen heeft (hahaha) of een dure auto?

Uiteindelijk komt de aap uit de mouw. Na bestudering van haar bankgegevens vond de sociale dienst dat de inkomsten en uitgaven niet met elkaar klopten. Volgens de rechercheur zou de vrouw van Euro 50,00 per week moeten leven en dat kan niet.
Tja, iemand in de wettelijke schuldhulpverlening krijgt ook zoveel leefgeld per week. Dus inderdaad Euro 50,00 per week klopt! Alleen is ze er na 3 jaar niet vanaf…
Vervolgens wordt de vrouw aangesproken op haar schuld bij de bank. Ja, dat klopt ook: ik heb er een doorlopend krediet wat ik in noodgevallen gebruik. Vraag recherche: die schuld kunt u nooit terugbetalen aan de bank. Hoe denkt u dit te gaan doen? De vrouw vertelt dat zij intussen hulp heeft gevraagd bij een budgetcoach/zaakwaarnemer.

OK, mevrouw ik constateer verder dat u heel vaak Kringloopwinkels bezoekt. Wat precies koopt u daar allemaal? ‘Ik koop kleding, schoenen, huishoudelijke artikelen en speelgoed voor mijn kleinkinderen in de Kringloopwinkel, want dergelijke zaken kan oma van haar uitkering niet nieuw kopen bij de Bijenkorf of Hema.’
Goed mevrouw. Verder ik heb opgemerkt dat u vorig jaar 7 maanden lang een Huurbox à
€ 95,00 per maand heeft gehuurd. Waarom? Dat kunt u toch helemaal niet betalen en wat stond daar in? ‘Rechercheur, daarin stond een groot gedeelte van mijn inboedel. Mijn dochter zou nl. met haar man en 3 kindjes bij mij in huis komen wonen en ik moest ruimte scheppen.’
Hmm… waar woont u dochter en wat is haar adres? De vrouw heeft dit niet gegeven, het ging allemaal toch om hààr en niet om haar dochter? Prima mevrouw, als u niets zegt, zoeken wij dit zelf wel uit.

De rechercheur: Ja, uiteindelijk ging uw dochter toch niet bij u wonen en waarom heeft u die box toen meteen niet opgezegd? De vrouw vertelt dat zij enige maanden ziek is geweest en daarna in haar eentje, stukje bij beetje de spullen weer terug naar huis heeft gebracht. Ooooh, dus in uw huis kunt u nu dus niet meer lopen!? Mevrouw, ik vind dit een Broodje Aap verhaal. Wat als wij nu meteen naar uw woning rijden en ik daar ga kijken? De vrouw opgelucht: ‘Laten wij dat direct doen. Dan zijn we eerder klaar’.
De rechercheur krabbelt terug en gaat nu op een andere toer: mevrouw wij kunnen ook mensen bij uw buren langs sturen voor informatie... ‘Goed, dat kunt u direct doen. U mag informatie inwinnen bij mijn directe buren, op de hele galerij of desnoods in het hele flatgebouw’.

Tijdens het zeer intimiderende gesprek kwam steeds dezelfde vraag over de huurbox terug.
De rechercheur wilde de uitleg maar niet accepteren. Ik heb haar geantwoord dat ìk er niets aan kon doen, dat zìj mijn uitleg niet wilde geloven… Voor haar was nl.1+1+1=3. Een box huren, in de Kringloopwinkel spullen kopen en Euro 50 in de week. Enige conclusie van de sociale recherche: goederenhandel via Marktplaats! Mijn conclusie: Ik word in hoge mate geïntimideerd op grond van alleen maar een aanname. Dat je als oma nu eenmaal niet anders dan af en toe bij de Kringloop ‘winkelen’ om je 3 kleinkinderen af en toe eens wat te geven, wilde er niet in!

Vervolgens vroeg de vrouw of zijzelf nu iets mocht zeggen. Mevrouw de rechercheur, u vraagt van alles over mijn dochter maar niet wààrom die bij mij zou komen wonen. Zal ik u dat eens nader toelichten?

Mijn dochter en schoonzoon hebben ooit ook bezoek gehad van de Sociale Recherche. Het gesprek ging indirect(!) over hun overbuurman. Zij hebben niets belastends gezegd, omdat zij deze man alleen als buurman kenden en verder niets van hem wisten.
De buurman is achter dit ‘voordeurgesprek’ gekomen en heeft vervolgens het leven van mijn dochter tot een hel gemaakt omdat hij dacht dat zij had geklikt. Het begon met zeer bedreigende sms-jes, vervolgens is mijn schoonzoon (met de kinderen achterin de auto) door de man klemgereden en dezelfde nacht nog zijn beide auto’s van mijn dochter en schoonzoon in de brand gestoken. Deze brand had kunnen overslaan naar de woning want de auto’s werden tot aan de voorpui geduwd, waarna de banden zijn lek gestoken. ’s Nachts om 03.30 uur belde mijn dochter mij helemaal in paniek en nagenoeg onverstaanbaar. Ik hoorde alleen het woord ‘brand’. Ik ben op mijn pantoffels in de auto gesprongen en ben midden in de nacht naar ze toe geraced. De andere ochtend zijn zij gevlucht en hebben met 3 kleine kinderen (tweeling van 3 jaar en baby van 9 maanden) rondgezworven van het ene naar andere adres. De buurman werd pas na 3 maanden opgepakt en zit gelukkig nu al 1,5 jaar in detentie. Na 9 maanden is mijn dochter naar haar woning teruggegaan. Het is nu een vesting; een enorm stalen hek erom heen en op iedere hoek van het huis zitten camera’s. Snapt u nu, waarom ik niets over mijn dochter wilde vertellen? Zij heeft van deze gebeurtenis heel veel psychische schade ondervonden en is hiervoor nog steeds onder behandeling. Alleen het woord ‘Sociale Recherche’ brengt alles weer naar boven.
Vindt u dit soms ook een Broodje Aap verhaal? Ik kan u indien nodig, de stukken van de rechtbank en het vonnis overhandigen. Het verhaal valt ook op internet na te gaan.

Het gesprek was vervolgens snel afgelopen. De Rechercheur zei dat het verhaal van haar dochter totaal niet relevant was. Nou ja! Ook vond de rechercheur het nodig om af te sluiten met de volgende woorden: Mevrouw, wij hebben u in de kijker. Als u nog één keertje bij mij komt, ben ik in 10 minuten met u klaar. Géén uitkering meer en dan zit u over 3 maanden bij de Daklozenopvang. Weet je Drechtje, ik heb hierop niets gezegd en haar alleen maar aangekeken. Zij heeft mij namelijk zo zeer vernederd en in mijn waardigheid aangetast dat ik er sprakeloos door was. Mijn zwijgen werd trouwens uitgelegd als instemmen. Want in het verslag van de sociaal rechercheur (dat ik later ontving) stond dat ik ’t handelen via Marktplaats niet zou hebben ontkend, dus dat was in haar rapportage voldoende ‘bewijs’ dat ik wèl zou hebben gehandeld. Dat ik na 2,5 uur intimidatie op het gemeentehuis van Ouder-Amstel helemaal murv, gaar, vernederd en sprakeloos was, was ‘niet relevant’.

Drechtje kent de vrouw en twijfelt niet aan haar verhaal. Zo kun en mag je anno 2015 toch niet met mensen omgaan?? Ook niet als zij een bijstandsuitkering hebben. Drechtje steekt de vrouw een hart onder de riem, zegt dat zij haar verhaal wèl gelooft en dat zij het wereldkundig zal maken.

Heeft of kent u ook een schrijnend geval? Uitzending Monitor over ‘zogenaamde’ bijstandsfraude van zondag 12 april doet een oproep hen schrijnende gevallen te melden in je eigen gemeente http://www.npo.nl/de-monitor/12-04-2015/KN_1667493

En dat mensen met schulden en een bijstandsuitkering ‘volgelvrij zijn’ en onder de beslagvrije voet van 90% bijstandsuitkering kunnen komen is te zien in de uitzending Nieuwsuur van februari 2015 http://nos.nl/nieuwsuur/artikel/2021535-honderdduizenden-mensen-onder-bestaansminimum-door-schuldeisers.html. Hoe zou dat in onze gemeente zijn?

Nieuwbriefversie lezen? Surf naar: http://www.webklik.nl/user_files/2010_05/135288/Drechtje/150418_Drechtje_spreekt_een_bijstandsuitkering_Big_Brother_is_watching_you.pdf

Reageer als eerste