Buurtlink
Maak een keuze uit wat je wilt toevoegen
Stel buurtgenoten op de hoogte van activiteiten aankondigingen en evenementen
Heb je spullen te koop, gratis op te halen of ben je naar iets op zoek
Deel beelden uit de buurt van je favoriete plekken, monumenten of bezienswaardigheden
Deel verhalen uit de buurt over evenementen, historie of bijzondere bewoners
Roep de buurt op om een mening te geven of een stelling, klacht, opinies of meldingen
Schakel je buurtgenoten in voor hulp bij verloren voorwerpen, huishoudelijke zaken of klusjes
Ga een gesprek aan met je buurtgenoten
1. Plaats jouw kalender in de buurt
2. Waar vindt het plaats?

Het bericht wordt geplaatst in alle buurten binnen een straal van 10km

1. Plaats jouw vraag of aanbod in de buurt
2. Wat is de locatie?

Het bericht wordt geplaatst in alle buurten binnen een straal van 10km

1. Deel je foto of video
1. Vertel je verhaal
1. Deel je oproep met de buurt
1. Deel je hulpvraag met de buurt
2. Plaats het in de buurt
1. Stuur een bericht aan je buren
2. Plaats het in de buurt
Avatar user thumb 2478328456cfffcc349049089f80c0f7d3cc9125bd2afe642182acb3d11a12b7

Verhalen / roman van

Hendrik en Hillegie deel 2.

Hillegie vervolg 2.
Ja, beste lezers, u weet nog wel dat Hillegie totaal van de leg was de vorige keer.
Maar nu zit ze toch lekker in de bus naast haar vriendin. Hé, gezellig samen met haar beste vriendin! Ze had tóch maar een opvouwbare boodschappentas meegenomen… ’’ie weten maar nooit’’

Ze had alles klaargezet voor Hendrik haar man. Pfff, dat was me toch een klungel met eten. Hij kon nog geen aardappel koken. Hillegie had alles in de vrieskast gezet , dan kon hij het zo opwarmen. Als hij de magnetron nu maar goed zou instellen? Nou ja, daar moest ze zich nu geen zorgen om maken. Nu was ze uit, en het was prachtig weer, dus… genieten van alles. Zo vaak kwam ze er niet uit. Hendrik wilde nooit ergens naar toe. Ze dwaalde af met haar gedachten. Hoe lang was ze nou alweer getrouwd? Nu al weer 35 jaar en wat giet die tied toch snel.

“Hillegie, slaap je”, vroeg haar vriendin? Ze schrok op uit haar gedachten. “Hillegie, waar zit je toch met je gedachten?” “ Och, nargens,” zei ze.
De reis ging over de Enkhuizerdijk. Aan de ene kant het Markermeer en aan de andere kant het IJsselmeer. Het zonlicht speelde met de golven, het was ja zo mooi om naar te kijken.
De dames die achter haar zaten, vroegen aan haar: “Weet je waar we naartoe gaan?” “Nou,” zei de vriendin van Hillegie: ‘’Ik denk naar het Enkhuizer museum’’. Och, dacht Hillegie, als dát toch eens waar was… Ze had er al heel veel over gehoord.
De bus draaide de parkeerplaats van het museum op. Haha, dacht Hillegie, prachtig, heb hier altijd al eens graag willen kijken. De bus stopte en alle dames stapten uit. De reisleiding kocht de kaarten en sommige dames moesten nog even naar de wc.
Ze liepen door het tunneltje op weg naar de boot en moesten nog een klein kwartiertje wachten. Nou nou , het water ging wel tekeer zeg. Hillegie dacht: ‘’Als ik nou maar niet zeeziek word.’’
Er waren meer dames die er toch wel een beetje tegenop zagen. De leiding stelde iedereen gerust. Het valt heel erg mee hoor. “ Ja ja,” dacht Hillegie, “ie hebt makkelijk praoten, maar ik heb geen zeebiëën! “ Daar kwam het bootje al aan. “Pff ,wat een klein dink,” zeiden andere dames, “müten wij daar op?”
Hillegie voelde zich niet al te lekker worden… ’’Stelt oe nou ies veur zeg, dat we met dat ‘rotboottie’ naar de kelder gaan. Ik ga niet op dat dink, Ik ga wel lopen,” dacht Hillegie.
Maar ja, dat ging natuurlijk niet. Er kwam een vriendelijke meneer aan, die haar een arm gaf. ’’Kom mevrouwtje, geef mij maar een arm, dan gaan we samen de woelige baren bevaren’’. “Och “, dacht Hillegie, “wat ja een aardige man. Dat zul mien Hendrik nou nooit ies doen”. Maar ze ging toch samen met de aardige meneer de loopplank op. Hillegie werd een beetje bleek om de neus… “Pffff, wat giet dat dink ja tekeer.” O, straks moest ze nog overgeven. Er klonk een scheepstoeter en daar begon het bootje te varen. “O mien god….wat ja een water allemaol,” dacht Hillegie. De meneer zat naast haar, en die kneep ze zowat de arm van z’n lijf. De andere dames zaten een beetje te gniffelen en keken steeds naar haar. “Ach,” dacht Hillgie “wat kan mij ook overkomen? Ik heb ja een starke kerel naast mij.” Daar waren de meeste dames best een beetje jaloers op.
Na een kwartier legde de boot aan. Nou het was haar best wel meegevallen, beetje duizelig was ze wel, en de andere dames vonden ook dat het wel mee was gevallen.
Ze moesten de loopplank weer af en Hillegie begon ook te lopen, maar wat was dat nou? Ineens bleef ze met haar schoen haken achter iets. Ze keek naar beneden en zag dat de hak van haar schoen precies tussen de loopplank en de wal vastzat. O gattegat, waarom heb ik dat nou toch weer? En wéér was daar de vriendelijke meneer die vroeg wat er aan scheelde? ’’O meneer, help mij astoeblieft. Ik zitte vaste mit mien hakke.” De meneer trok aan haar been en ja hoor, daar kwam ze los. Maar o o o, de hak van de schoen bleef achter de loopplank haken. De andere dames lagen allemaal in een deuk. “Gottegot Hillegie, wat heb jij nu weer?” “Ach meiden holt oen kop toch, ik hebbe ja gien ander paar schoenen bij mij.”
De vriendelijke meneer bood haar weer een arm, en sprak haar een beetje moed in. ‘’Ach mevrouwtje, het komt echt allemaal goed hoor. Gaat u maar even mee naar die loods daar. Ik heb daar vast nog wel een paar schoenen liggen die u zolang aan kan doen’’.
Hillegie met die meneer mee naar de loods. Na veel passen en meten had ze een paar schoenen gevonden. Het waren dezelfde schoenen bijna , maar de een was rood en de ander blauw. Hillegie zuchtte maar eens heel diep. De meneer moest wel een beetje lachen, maar zei: ‘’Mevrouwtje, u kan nu weer mee met de groep, en ach,straks zit u weer in de bus en dan ziet het niemand meer.”
Hoe dat gaat aflopen beste lezers, leest u volgende maand in de Groene Post.
“Ja ja,” dacht Hillegie, “ie heb makkelijk proaten. Maar goed… kom ie over de hond , dan kom ie over de startte.”
Intussen waren de andere dames in een prachtig oud café gaan zitten en hadden allemaal al een bak met dampende koffie voor zich staan. Natuurlijk met een lekker stukkie gebak er bij. En toen kwam Hillegie binnen… Ineens werd het stil. Je kon wel een speld horen vallen. “Ja, wat kiek ie allemoal ?” vroeg Hilegie. “Ik hebbe een paar andere schoenen an, dat weet ik óók wel. Gaot nou maar varder mit oen koffie “. Er waren een paar dames die begonnen zachtjes te grinniken en het duurde maar even of er zaten 45 dames hard te lachen. “Och, Hillegie toch, ie hebt ja twee kleuren schoenen aan.” “Ja ja,” zei Hillegie , “dat weet ik nou wel. Tis ja niet anders. “
Toen de hele troep met dames weer verder het museumterrein verkende, kwamen ze bij een oude school uit de jaren ‘30. “Och kiek toch ies,” zei Hillegie. ”Hier heb je een oud bord met AAP, NOOT MIES. Zo heb ik het ook nog moeten leren.” Prachtig die oude klas met banken en griffels. ” Hee”, zei de vriendin van Hillegie, “kijk hier nou toch eens. Hier staat een oude plee. (houten kist met ton en gat) “Hahaha, “Hillegie, ga eens even erop zitten,” vroeg haar vriendin,” dan maak ik een foto”. Hillegie dacht: “Oké, dat doe ik wel even.” En zo, beste lezer, ging Hillegie op de plee zitten, ze zakte er een beetje in, en de foto kon worden gemaakt. “Kijk nou ook eens even een beetje bekakt, Hillegie,” zei de vriendin, “dat staat zo leuk op de foto.”
Maar Hillegie voelde dat de rand van die plee steeds een beetje vaster om haar billen kwam te zitten… Nee hé! Ze kwam er niet meer uit. “Help, help,” riep ze,”ik zitte vaste in de plee.” Er kwamen al snel een paar dames aan die haar probeerden eruit te trekken. Maar niks hielp. U moet weten lezer, dat Hillegie nogal een volslanke dame was, en ja, natuurlijk hier en daar een beetje een vetrandje had.
“Wat is dat hier?” hoorden ze roepen. En wéér was daar die aardige meneer. ’’Vrouwtje, vrouwtje toch, het zit je vandaag niet echt mee, hé.’’ “Nee,” jammerde Hillegie, “help mij astoeblieft meneer.” De meneer gaf een ruk aan haar armen, en toen kwam ze los, dat wil zeggen… met een aantal planken om haar derrière. En weer lag iedereen in een deuk. “Ach,“ dacht Hillegie, “holt toch oen kop ies. Help mij.” De meneer hielp haar om de planken eraf te halen. Hé hé, gelukkig . Nu kon ze weer meelopen met de andere dames. Diverse andere dames liepen om haar te lachen. “Goh, Hillegie, je lijkt op de Nederlandse vlag. 1 rode schoen links , dan de witte sokken, en de blauwe schoen rechts. “Ach, vlieg toch op,” zei Hillegie.
Hoe het met Hillegie verder gaat, leest u de volgende keer..

Reageer als eerste

Koedijkslanden, Meppel